Burimi më i hershëm i dritës LED, duke përdorur parimin-emetues të dritës të një kryqëzimi P-N gjysmëpërçues, u shpik në fillim të viteve 1960. Materiali i përdorur në atë kohë ishte GaAsP, që lëshonte dritë të kuqe (λp=650nm). Me një rrymë lëvizëse prej 20 mA, fluksi i ndritshëm ishte vetëm disa të mijëtat e lumenit, duke rezultuar në një efikasitet ndriçues prej afërsisht 0,1 lumen/vat.
Në mesin e viteve 1970, futja e elementeve In dhe N mundësoi LED-të të prodhonin dritë jeshile (λp=555nm), të verdhë (λp=590nm) dhe portokalli (λp=610nm), dhe efikasiteti i ndriçimit u përmirësua në 1 lumen/vat.
Në fillim të viteve 1980, u shfaqën burime drite GaAlAs LED, duke mundësuar LED-të e kuqe të arrinin një efikasitet ndriçues prej 10 lumens/vat.
Në fillim të viteve 1990, zhvillimi i suksesshëm i dy materialeve të reja-GaAlInP (që lëshon dritë të kuqe dhe të verdhë) dhe GaInN (emeton dritë jeshile dhe blu)-përmirësoi ndjeshëm efikasitetin ndriçues të LED-ve. Në vitin 2000, të parat prodhonin LED me një efikasitet ndriçues prej 100 lumen për vat në rajonet e kuqe dhe portokalli (λp=615nm), ndërsa të dytat prodhonin LED me një efikasitet ndriçues prej 50 lumen për vat në rajonin e gjelbër (λp=530nm).















































